قرار با کاروانیان پای میل گلپایگان

۲۱ آذر ۱۳۹۷

اتوبوس نزدیک میل بلندی ایستاد. همان‎طور که از پله‎ها پایین می‎رفتم، خیره مانده بودم به این سازه بلند! عمو نوروز پیش‎تر از میل‌ها برایم گفته بود که برای هدایت کاروان‎ها در بیابان‎ها و مناطق کویری ساخته می‎شدند. با این‎حال وقتی رسیدیم پای میل، از او درباره کارکردش پرسیدم.

عمو نوروز گلویش را صاف کرد و گفت: «در سده پنجم هجری قمری، سلجوقیان این میل را کنار بازار ساخته‌اند، روی آن آتش می‎افروختند تا در شب‎های تاریک، کاروانیان را به سمت خود هدایت کند.»

نزدیک‎تر شدم تا جزئیات تنه میل‎ را بهتر ببینم. عمو نوروز هم به سمتم آمد و پرسید: «هیچ می‎دانستی این سازه در زمره بلندترین میل‌های ایران است؟» سری تکان دادم و دوباره به آجرکاری‎ها خیره شدم.

دورتادور میل‎ را کتیبه‎هایی از آیات قرآن به خط کوفی احاطه کرده بود. گویا برخی جزئیات نیز مربوط به مرمت این مناره در سال 1317 بوده است.

عمو نوروز رو کرد به بقیه همسفران و گفت: «زمان قدیم‎ در این شهر هر که می‎خواست دعوا راه بیاندازد، پاتوقش این‎جا بود. یعنی اگر کسی به دیگری می‎گفت: «اگه راست میگی بیا پا منار! یعنی خودت را آماده کن که آش‎ات پخته است!»

من هنوز در بحر جزئیات این میل بودم که عمو نوروز گروه را به سمت بازار هدایت کرد. از دور مرا صدا زد و با خنده گفت: «بیا دیگر! نکند پای منار با کسی قرار داری!؟»