پا جای پای سلطان در مسجد جامع گلپایگان

12 دسامبر 2018

از بازار تا مسجد جامع راه زیادی نبود، اما از آنجا که قبلا تعریف مسجد جامع گلپایگان را بسیار شنیده بودم، نمی‎توانستم برای دیدنش صبر کنم. برای همین سریع‎‎تر از بقیه حرکت می‎کردم تا اینکه عمو نوروز صدایم زد. بازگشتم تا از این شاهکار معماری بیشتر بدانم.

عمو می‎گفت: «این مسجد چنان با اهمیت بود که بر سازه مساجد پس از دوره سلجوقی اثر گذاشت. از همان زمان که مسجد توسط معماری قزوینی به نام «ابوعمر» ساخته شد، تا به امروز، گنبد بزرگ و آجری آن زبانزد است.»

مسجد جامع گلپایگان مانند سایر مساجد هم‎عصر خود، کاشیکاری آنچنانی ندارد، اما چیزی که چشم مرا خیره کرد، برآمدن شکوه و زیبایی از هیچ بود! هنرمندان از خاک و آجر چنان بنایی ساخته بودند که جزئیات ظریف مثل مقرنس‎ها و آجرکاری‎هایش منحصربه‎فرد است. وقتی پا به درون بنا گذاشتیم، عمو نوروز کتیبه‎های مسجد را نشانمان داد. هم محراب مسجد کتیبه‎های زیبایی داشت و هم نمای بیرونی بنا.

وقتی از مسجد خارج شدیم و پا به حیاط گذاشتیم، ظهر هنگام بود. حس کردم سلطان سلجوقی‎ام که قدم به دل تاریخ گذاشته‎ام. به حوض نگاه کردم. حوض پرآبی که در کنار خاک، سرشت آدمی را یادآور می‎شد.